Już od 1997 roku przyjęliśmy zasadę, że rozliczając koszty ciepła wewnątrz budynku, tzw. koszty wspólne (dla c.o.: straty ciepła w piwnicy budynku, ogrzanie części wspólnych np. klatek schodowych, pralni, suszarni, przenikanie ciepła przez ściany i emisję ciepła z nieopomiarowanych pionów, dla c.w.u.: straty ciepła na cyrkulacji wewnątrz budynku) oraz koszty stałe, należy rozliczać niezależnie od wskazań i rodzaju zastosowanych urządzeń pomiarowych (podzielniki, ciepłomierze).

Przez wiele lat jako jedyni (także na szkoleniach i konferencjach) wskazywaliśmy i argumentowaliśmy zasadność stosowania przy rozliczeniach kosztów ogrzewania - 60% udziału kosztów stałych i wspólnych, zamiast powszechnie stosowanego 30% kosztu stałego.

 Nasz pogląd na występowanie i sposób podziału kosztów wspólnych, znalazł odzwierciedlenie w postanowieniach art. 9 (Opomiarowanie) pkt. 3 Dyrektywy Parlamentu i Rady Europy nr 2012/27/UE, która wskazuje zasadność zapewnienia przejrzystości i dokładności indywidualnego rozliczania poprzez określenie przez poszczególne Państwa, sposobu podziału kosztów strat na wew. instalacji i ogrzewania części wspólnych.